.

.
.
ไม่เเปลกเลย.. ที่จู่จู่จากมีกำลังเราจะหักดิบล้มลงท้อเเท้
.
.
ไม่เเปลกเลย.. จะรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างมากมาย ..
.
.
ไม่มีใครสัมผัสใจฉันได้ ไม่มีใครอยากสัมผัสใจฉัน
.
.
มีเพียงคำพูดเพียงเพื่อมารยาท
.
.
.
มันยิ่งทำให้เเย่
.
.
ฉันรู้ดีว่าฉันกำลังหลอกตัวเองว่าฉันเข้มเเข็งพอ
.
.
ฉันรู้ดีว่าฉันกำลังหลอกตัวเองว่าฉันจะผ่านมันไปได้
.
.
.
ฉันรู้ดี..ว่าฉันหลอกตัวเอง..
.
.
แต่ฉันก็ไม่กล้าเผยความจริงของตัวเองหรอก
.
.
.
.
 ฉันไม่กล้าเเม้จะทำตัวอ่อนเเอ
.
.
ทั้งทั้งที่ยืนเเทบไม่ไหว
.
.
.
.
ฉันกลัวว่าหากฉันล้มลงมา ฉันจะ..มองไม่เห็นใคร
.
.
.
ใคร..สักคนที่มาพยุงไม่ให้ฉันจมดิ่ง
.
.
ฉันไม่ได้ต้องการคำพูดมากมายอะไร
.
.
ฉันขอเพียงสัมผัสอบอุ่น
.
.
.
.
อ้อมกอดของเธอ
.
.
เธอที่เป็นใครสักคน
.
.
ใครสักคนที่เป็นใครก็ได้
.
.
ใครสักคนที่ไม่ทำให้ฉันรู้สึกยืนกรานอยู่คนเดียว
.
.
ก่อนหน้าไม่มีใครให้กำลังใจฉัน
.
.
ไม่มีใครจูงมือฉัน ฉันให้กำลังใจฉัน
.
.
ฉันจับมือฉันเดินผ่าน ฉันไม่หวั่นไหว ฉันเข้มเเข็งพอ
.
.
.
มีใครหลายคนคอยยิ้มอยู่ห่างๆ
.
.
ฉันชอบรอยยิ้มเหล่านั้น มันเป็นเกาะป้องกัน
.
.
.
พอฉันสะดุด ฉันหาเกาะป้องกันไม่เจอ
.
.
กำลังใจจากตัวฉันฉันใช้มันไป..
.
.
มันกร่อนหักลงเรื่อยไป..
.
.
มันอาจหมดไปตั้งเเต่ฉันยังหลอกฉันอยู่
.
.
.
.
.
มองไม่เห็นเเรงเสริม
.
.
มีเพียงเเรงต้านกับแรงฉันที่กำลังหมดลง
.
.
ฉันกลัว..กลัวทุกสิ่งอย่างทุกกิริยา..กลัวจะพลั้ง
.
.
ฉันพยายามสู้กับมัน...มันไม่เกิดผลเลย
.
.
มันเพียง..ให้ฉันดำดิ่ง..ลงไป.ลึกลงอีก..
.
.
แสงสุดท้ายมันคงได้ดับไปเเล้ว...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
หนะสินะ...

ทางเลือก

posted on 20 Jan 2013 19:01 by mameishiki directory Diary

บ่อยครั้ง...ที่ฉันมักจะถูกถามว่า...เรียนก็โอเคนี่ 


“ทำไมถึงไม่เรียนแพทย์ ?”

   ” ทำไมถึงไม่เรียนเภสัช ? ”  


หรือบ่อยครั้งที่บอกว่า...


" วิศวะก็โอเค ครุศาสตร์ก็เหมาะสมน่าจะเหมาะสมกับหนูนะ "  


 และบ่อยครั้ง


"โหยยยย ทำไมอยากเรียนคณะนี้อะ " 

" ไม่เห็นรู้จักเลย จบมามีงานทำปะเนี่ย?  

ได้เงินเดือนเยอะมั้ย?  จะมีงานทำเหรอ? "  

 

และบ่อยครั้ง

.


.


.

บ่อยครั้ง

.


.


.


.


บ่อยครั้ง


.

.

.

.



 จนบางทีฉันก็สงสัยเล็กๆว่า

มันผิดมั้ยที่ฉันคิดอยากเดินตามเส้นทางของฉัน

เส้นทางที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก...

เส้นทางที่คนให้ความสนใจน้อย...

เส้นทางที่ผู้คนต่างก็คอยเฝ้าถามอยู่เสมอ เสมอว่า

"ทำไม ไม่ลองเลือกเรียนทางอื่น เกรดก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หนิ"

 

    และมีหลายครั้งที่ฉันลองเปลี่ยนความสนใจไปลองค้นข้อมูลคณะอื่นๆ  

 หลังจากที่ถูกคนรอบๆตัว ป้อนข้อมูลต่างๆนาๆ เข้าให้

พอเมื่อฉันหลุดเข้าไปในโลกของความนิยม

เมื่อขึ้นชื่อว่าความนิยม มันจึงอยู่กับฉันเพียงแค่ห้วงความคิดสั้นๆชั่ววูบเท่านั้น

หรือบางครั้งบางคณะอาจไม่สามารถทำให้ฉันหลุดเข้าไปในโลกของมันได้เลย

 

แต่เมื่อฉันได้กลับมาอยู่กับโลกความป็นจริง

โลกของตัวฉัน...โลกที่เต็มไปด้วย...ห้วงความคิด...เส้นทาง...เป้าหมาย

ที่ฉันเป็นคนเลือก เป็นคนกำหนดมันด้วยตัวของฉันเอง

มันทำให้ฉันมีความสุขไปพร้อมกับมัน

ฉันพอใจที่จะอยู่กับมัน และการที่ฉันคิดจะทำตามตามทางที่ฉันเลือก

มันก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบหรือห้วงความคิดสั้นๆที่ผุดขึ้นมา

แล้วค่อยๆล่องลอยหายไปอย่างช้าๆ หากแต่มันเป็นความฝันที่เปี่ยมไป

ด้วยความศรัทธา...ความรัก...และความสุข

เป็นเส้นทางที่โรยไปด้วย กลีบกุหลาบ

         และยังสลับไปด้วยหนามกุหลาบที่แหลมคมด้วย         

 

 

ตอนนี้ฉันรู้สึกมั่นใจแล้ว...

ว่าทางที่เลือกเดินเป็นทางที่เหมาะกับตัวฉัน

และฉันก็เหมาะกับตัวมัน

ฉันจะพยายามเดินไปให้สุดเส้นทาง ด้วยแรงศรัทธาที่ฉันมีให้กับมัน 

ถึงแม้ตอนนี้ใครจะพยายามบั่นทอนความคิดของฉันแล้วป้อนข้อมูลอื่นมาให้

ฉันก็คิดว่าฉันคงไม่ไหวเอียงแล้ว 

เพราะฉันได้ตัดสินใจเลือกมันไปแล้วในเมื่อฉันกล้าเลือก

ฉันก็จะต้องที่จะสู้ และกล้าอดทนที่จะไม่ไหวเองเบี่ยงเบนไปตามแรงลมใดๆ

ที่คอยโบกพัดโหมกระหน่ำอยู่ตลอดเวลา

 

 

การสอบเรียนต่อมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย

 ที่เราจะติดเข้าไปได้ตามที่เราคาดหวัง 

ฉันเองก็ยังไม่อาจคาดเดาได้

หากเมื่อถึงเวลาที่สอบจริงๆแล้วจะทำได้รึเปล่า จะติดมั้ย??

และก็ไม่รู้เลยว่าคู่แข่งของฉันจะเป็นใคร จะเก่งขนาดไหน 

รู้เพียงแต่ว่า....

ฉันต้องทำลายกำแพงความกลัวของตัวเองให้พังทลายลงมาให้ได้!!

 

 

      หากเมื่อเรามีความฝัน...ขอจงอย่าได้กลัวการทำตามฝัน

และจงอย่าเบี่ยงเบนตามแรงลมที่โหมกระหน่ำ

 หรืออย่ากลัวการหกล้มที่อาจจะเกิดขึ้น

และหากเมื่อเราล้มแล้วก็ต้องกล้าที่จะลุกขึ้นยืนด้วยตัวของเราเอง 


      ในชีวิตนึงที่เราเกิดมาใจเราคิดอยากจะทำอะไร

ก็ควรที่จะลองทำมันดูสักครั้ง

ถึงแม้จะลำบากยากเย็น แสนเข็ญขนาดไหน

หรือไม่รู้ว่าทำแล้วจะประสบความสำเร็จมั้ย

อย่างน้อยเราก็ขึ้นชื่อว่าได้ทำมันแล้ว...

 

 

ถึงวันนี้เวลามีใครมาคัดค้านเรื่องการเรียนต่อของฉัน ฉันได้เพียงแค่พูดว่า

”มันเป็นอนาคตของฉัน ฉันจะเป็นคนเลือกมันเอง”   

 
 

 

 

edit @ 22 Jan 2013 20:11:49 by แมวมาเมะ